Aρχική | Βοήθεια FAQ | Newsletter | Επικοινωνία
Αρχική / Εικόνα-Ήχος / ΕΙΚΟΝΑ /

Ελεύθερη Αναζήτηση:

Ενδιαφέρομαι για:

Το «βιογραφικό» της τηλεόρασης (3)

/Images/Articles/1.3_tv-connections.jpg
/Images/Articles/1.3_optical-digital-audio-connection.jpg

Ένα βιογραφικό για να είναι σωστό και να το προσέξει κανείς θα πρέπει να παρέχει όλες τις λεπτομέρειες. Αφού λοιπόν γνωρίσαμε την τηλεόρασή μας με βάση την απόδοσή της στην εικόνα, τώρα θα πρέπει να μάθουμε για τις υποδοχές που θα πρέπει να διαθέτει (εισόδους-εξόδους), έτσι ώστε να συναρμολογήσουμε με απόλυτη επιτυχία το home cinema. Για το πώς θα πραγματοποιηθούν οι συνδέσεις, αλλά και για τις απαιτούμενες καλωδιώσεις θα μιλήσουμε σε άλλα μας άρθρα.

 

Η καινούρια μας λοιπόν τηλεόραση θα πρέπει να έχει κάποιες στάνταρ συνδέσεις τόσο για την εικόνα όσο και για τον ήχο. Ας δούμε λοιπόν ποιές είναι οι πιο συνηθισμένες υποδοχές που έχουν οι σύγχρονες τηλεοράσεις. Ξεκινάμε από τη θύρα HDMI. Πρόκειται για θύρα μεταφοράς ψηφιακής μορφής εικόνας και ήχου μεταξύ της τηλεόρασης και της συσκευής αναπαραγωγής. Μοιάζει λίγο με τη γνωστή σε όλους μας θύρα USB που έχουμε στους προσωπικούς μας υπολογιστές, με τη διαφορά ότι είναι λεπτότερη και μακρύτερη. Επιτρέπει τη μεταφορά ψηφιακής μορφής εικόνας και ήχου μεταξύ των συσκευών. Έχουν μέχρι σήμερα βγει διάφορες εκδόσεις HDMI, όπως είναι οι HDMI 1.0, 1.1,1.2,1.3,1.3a, ενώ τώρα εμφανίζεται και η HDMI 1.4 σαν μια πιο σύγχρονη και βελτιωμένη τεχνολογία. Η 1.0 για παράδειγμα συνδυάζει ψηφιακό σήμα video με δικάναλο ήχο σε ένα καλώδιο. Η 1.1 μεταφέρει όχι μόνο video με δικάναλο ήχο αλλά και σήματα ήχου Dolby Digital, DTS ή DVD-Audio Surround, όπως για παράδειγμα είναι ένα σύστημα ήχου 7.1. Η 1.2 μεταφέρει SACD σήματα σε ψηφιακή μορφή. Η 1.3 προσθέτει αρκετές βελτιώσεις τόσο σε εικόνα όσο και σε ήχο. Η 1.3a υποστηρίζει αναλύσεις μεγαλύτερες από 1080p. Tέλος, η νεοεμφανιζόμενη HDMI 1.4, υποστηρίζει μεγαλύτερες αναλύσεις 4Κx2K, καθώς και ώς και 3D σήματα. Οι σύγχρονες τηλεοράσεις παρέχουν παραπάνω απο μία υποδοχή HDMI. Η κατασκευή της είναι έτσι ώστε το καλώδιο να εφαρμόζει με ένα και μοναδικό τρόπο.

 

Μία άλλη υποδοχή που έχουν οι τηλεοράσεις είναι η component video. H σύνδεση αυτή αποτελείται από τρεις RCA υποδοχές που είναι χρωματισμένες, μία με κόκκινο, μία με πράσινο και μία με μπλε. Όταν συνδέουμε δύο συσκευές με αυτή τη σύνδεση θα πρέπει να προσέξουμε να συνδέσουμε το κόκκινο με το κόκκινο, το πράσινο με το πράσινο και το μπλε με το μπλε. Αυτού του είδους η σύνδεση επιτρέπει τη μεταφορά υψηλής ποιότητας αναλογικού video, καθώς επίσης και τη μεταφορά χαμηλής ή υψηλής ευκρίνειας εικόνων.

 

Οι S-Video υποδοχές είναι κυκλικές και έχουν μέσα τους συνήθως 4 «δοντάκια», αν και υπάρχει πιθανότητα να συναντήσουμε τέτοιου τύπου υποδοχές και με 7 «δοντάκια». Η κατασκευή τους είναι έτσι, ώστε η υποδοχή με το καλώδιο  να συνδέεται με ένα και μόνον τρόπο. Οι συνδέσεις αυτές επιτρέπουν τη μεταφορά μέτριας ποιότητας αναλογικών video και χαμηλής ευκρίνειας εικόνων.

 

H γνωστή σε όλους μας από τα παλιά video υποδοχή SCART είναι η μεγαλύτερη υποδοχή που θα συναντήσουμε πίσω από την τηλεόρασή μας και την απαντούμε συνήθως στις ευρωπαϊκές τεχνολογίες. Και εδώ η σύνδεση της υποδοχής με το αντίστοιχο καλώδιο γίνεται με μοναδικό τρόπο. Η σύνδεση αυτή επιτρέπει τη μεταφορά αναλογικής μορφής εικόνας και ήχου μεταξύ των συσκευών.

 

Ας δούμε τώρα κάτι που ίσως είναι πολύ χρήσιμο ανάλογα πάντα με τις προτιμήσεις  του καθενός από εμάς. Πολύ συχνή ερώτηση είναι αν μπορεί κάποιος να συνδέσει τον προσωπικό του υπολογιστή με την τηλεόραση. Η απάντηση είναι πως φυσικά και μπορεί. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο πίσω από την τηλεόρασή μας θα παρατηρήσουμε κάποια υποδοχή που λέγεται VGA port. Είναι «θηλυκή» υποδοχή με 15 «δοντάκια» και συνήθως την συναντούμε σε χρώμα μπλε ή μαύρο. Και σε αυτή την περίπτωση η εφαρμογή της υποδοχής με το καλώδιο γίνεται με μοναδικό τρόπο, κάτι το οποίο πρέπει να μας κάνει πολύ προσεκτικούς κατά τη σύνδεση. Υποστηρίζει και χαμηλής και υψηλής ευκρίνειας αναλύσεις.

 

Επίσης αρκετές σύγχρονες τηλεοράσεις μπορεί να διαθέτουν και θύρα ETHERNET, η οποία μοιάζει με την κλασική θύρα τηλεφώνου που όλοι γνωρίζουμε, ή να έχουν ασύρματη συνδεσιμότητα, με σκοπό να μοιράζονται δεδομένα με το ιδιωτικό μας δίκτυο ή το διαδίκτυο. Αρκετές μάλιστα από αυτές έχουν πιστοποίηση DLNA (Digital Living Network Alliance). Μιλάμε για έναν εμπορικό οργανισμό ο οποίος αποτελείται από 250 επιχειρήσεις περίπου και έχει ώς στόχο τη δημιουργία συγκεκριμένων προτύπων, έτσι ώστε να είναι δυνατή η χρήση και η αποστολή ψηφιακής μορφής μουσικής, εικόνας και ήχου. Δύο ή και παραπάνω συσκευές με πιστοποίηση DLNA μπορούν να διαμοιράζονται κοινόχρηστα δεδομένα μουσικής, εικόνας και ήχου.

 

Τέλος ας περάσουμε στις υποδοχές που πρέπει να έχει η τηλεόρασή μας για τον ήχο. Για αναλογικό ήχο θα παρατηρήσουμε δύο υποδοχές audio in μία λευκή με την ένδειξη L (αριστερό κανάλι) και μία κόκκινη με την ένδειξη R (δεξί κανάλι). Δεν υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος σύνδεσης του καλωδίου με την υποδοχή, αρκεί να συνδέσουμε το λευκό με τη λευκή υποδοχή και το κόκκινο με την κόκκινη υποδοχή.  Η σύνδεση αυτή επιτρέπει την αποστολή δικάναλου αναλογικού ήχου μεταξύ των συσκευών. Υποστηρίζει ήχο stereo, αλλά μπορεί να υποστηρίξει και μονοφωνικό ήχο συνδέοντας μόνο το ένα καλώδιο σε μια υποδοχή. Για ψηφιακό ήχο μπορεί να συναντήσουμε τις εξής υποδοχές: optical digital audio ή coaxial digital audio. Επίσης υποστηρίζουν stereo ήχο, καθώς  και τεχνολογίες Dolby Digital and DTS 5.1 πολυκάναλου ήχου για surround sound systems. Δεν υποστηρίζουν SACD, DVD-A ή υψηλής ευκρίνειας ήχο, δηλαδή τεχνολογίες Dolby TrueHD και DTS-HD Master Audio.

 

Γνωρίσαμε λοιπόν και το «χαρακτήρα» αλλά και το «DNA» της τηλεόρασης και πλέον η επιλογή του καθενός είναι μοναδική με βάση τις προτιμήσεις και τις απαιτήσεις μας. Βέβαια να τονίσουμε εδώ ότι σχεδόν όλα όσα παρουσιάστηκαν αφορούν στις σύγχρονες τηλεοράσεις και όχι στις τηλεοράσεις καθοδικού σωλήνα (CRT), μια τεχνολογία που αν όχι «πεθαμένη» μπορούμε να την θεωρήσουμε ξεπερασμένη.

 

 

Μιχάλης Σαρρής

Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικός Η/Υ